اختلالات خلقی 83 ص - word (..doc) - عمران -

قسمتی از متن :

‏اختلالات خلقي‏ - Mood Disorders

‏مقدمه:

‏ خلق بر طبق تعريف عبارت است از احساس هيجاني نافذي كه درك و نگرش فرد نسبت به خود، ديگران، و در كل نسبت به محيط را عميقاً تحت تأثير قرار مي‏‌‏دهد (كاپلان و ‏سادوك،‏ 1385).

‏خلق ممكن است طبيعي، بالا يا پايين باشد. شخص طبيعي طيف وسيعي از خلق‏‌‏ها را تجربه مي‏‌‏كند و به همان نسبت مجموعه‏‌‏اي از تجليات عاطفي نيز دارد. شخص عادي قادر به كنترل اخلاق و عواطف خود است. اختلالات خلقي حالات باليني هستند كه با اختلال خلق، فقدان احساس كنترل بر خلق، و تجربه ذهني ناراحتي شديد همراه هستند. ( كاپلان و سا‏د‏وك، 1379).

‏ اختلالات خلقي به دليل اين كه يكي از خصوصيات اساسي آنها غير عادي بودن خلق است به اين نام مشهور شده‏‌‏اند. امروزه اين اصطلاح محدود به اختلالاتي است كه به شكل افسردگي يا نشئه ظاهر مي‏‌‏شوند (گلدر و همكاران، 1382)

‏كساني كه خلق بالا دارند (ماني‏ا‏)، حالت انبساط خاطر، پرش افكار، كاهش خواب، افزايش احترام به نفس و افكار بزرگ منشانه نشان مي‏‌‏دهند. افرادي كه خلق پايين دارند (افسردگي)، با كاهش انرژي و علاقه، احساس گناه، اشكال در تمركز، بي‏‌‏اشتهايي و افكار مرگ و خودكشي مشخص هستند. اين اختلالات عملاً هميشه منجر به اختلال در عملكرد شغلي، روابط اجتماعي و بين فردي مي‏‌‏گردد (كاپلان و سا‏د‏وك، 1379).

‏تاريخچه:

‏مردم موارد افسردگي را از زمان‏‌‏هاي بسيار دور ثبت كرده‏‌‏اند، و توصيف‏‌‏هائي از آنچه امروزه اختلالات خلقي مي‏‌‏خوانيم، در بسياري از منابع طبي قديم وجود دادر. حدود 450 سال قبل از ميلاد، بقراط اص‏ط‏لاح ماني و ملانكولي را براي توصيف اختلالات رواني به كار برد (كاپلان و سا‏د‏وك، 1379).

‏حدود پانصد سال پس از بقراط، اوائل قرن دوم بعد از ميلاد، آرتائوس كاپادوچيا‏ - Cappadocia

‏ رابطه بين ماني و ملانكولي را كشف كرد (پورافكاري، 1369).

‏در حدود 100 سال قبل از ميلاد، كورنليوس سلسوس‏ -Celsus

‏ افسردگي را ناشي از صفراي سياه معرفي نمود. اين اصطلاح را پزشكان ديگر از جمله ارسطو (120 تا 180 بعد از ميلاد) و جالينوس (129 تا 199 بعد از ميلاد) نيز به كار بردند. همين طور الكساندر ترالز‏ - Tralles

‏ در قرن ششم (كاپلان و سالوك، 1379).

‏در قرون وسطي،‏طبابت‏ در ممالك اسلامي رونق داشت و دانشمندان نظير رازي و ابن‏‌‏سينا و م‏ي‏موند‏ -Maimonides

‏ (پزشك يهودي) ملانكولي را بيماري مشخصي تلقي كردند و هنرمندان آن زمان نيز اين بيماري را به تصوير كشاندن مثل ملانكولي اثر آلبرت دور‏ر‏ (بهرامي و نيكيار، 1384).

‏در سال 1854 ژول فالره حالتي را توصيف نمود و آن را جنون ادواري‏ - Foli Criculaire

‏ ناميد.چ‏نين بيماراني م‏تنا‏وباً حالات خلقي ماني و افسردگي را تجربه مي‏‌‏كنند. ژول بايارژه جنون دو شكلي‏ -Folie a double forme

‏ را شرح داد كه در آن بيمار دچار افسردگي عميقي مي‏‌‏شود كه به حالت بهت افتاده و بالاخره از آن بهبود مي‏‌‏يابد. در سال 1882، كارل كالبام

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است